The Spiritual Watch

Below, please find the latest issue of the second volume of The Spiritual Watch, the new publication of the Metropolis of America, published with the blessings of His Eminence, Metropolitan Demetrius of America. In The Spiritual Watch, you will find news and information regarding our Holy Metropolis, as well as spiritual writings.

The Spiritual Watch, Vol II, Issue 4

Quote From the Fathers

I shall speak first about control of the stomach, the opposite to gluttony, and about how to fast and what and how much to eat. I shall say nothing on my own account, but only what I have received from the Holy Fathers. They have not given us only a single rule for fasting or a single standard and measure for eating, because not everyone has the same strength; age, illness or delicacy of body create differences. But they have given us all a single goal: to avoid over-eating and the filling of our bellies... A clear rule for self-control handed down by the Fathers is this: stop eating while still hungry and do not continue until you are satisfied.
—St. John Cassian, On the Eight Vices.


Preparation is an essential part of Orthodox spirituality. It is for this reason that the Church has established that each major feast day be preceded by a period of fasting and spiritual preparation. The greatest feast in Christendom is the Resurrection of Christ, Great and Holy Pascha. It is called the Feast of feasts and Festival of festivals. Since it is the greatest of feasts, the period of preparation for Pascha is the most intense. The period of ten weeks which lead to Holy Pascha is contained in a book called the Triodion. The Triodion can be divided into three different sections, the first which, commonly called the Triodion, consists of the four Sundays: 1) the Publican and the Pharisee 2) the Prodigal Son 3) the Second Coming and 4) the expulsion of Adam from Paradise.

These commemorations remind us of the message of repentance which we recently heard from St. John the Forerunner and later from Christ Himself: “Repent, for the Kingdom of Heaven is at hand.” The parable of the Publican and the Pharisee teaches us that true repentance cannot accompany arrogance and judgmental-ness and that, “whosoever exalteth himself shall be abased; and he that humbleth himself shall be exalted.”

In the parable of the Prodigal Son, we are taught that we have freewill, the inheritance we have received from the Father. We may squander it on loose living or we may remain close to the Father. When we decide to return to God in a contrite heart and desire only to be a servant of God and not even a son, which is our birthright, we must lift ourselves up from the mire of sin and set out on the road to return to the Father. Then, while we are still afar off, God will run out to meet us and embrace us and kiss us, then will He kill for us the fatted calf. On the other hand, those who have not fallen so far away must not begrudge our repentant brethren nor God for receiving them joyfully.

After these two Sundays the message becomes more severe. Having been taught that God is merciful, lest we take advantage of His mercy, we are reminded of the coming judgment and the eternal fate of sinners. He calls all men His brethren and requires that we also treat them thus, saying: "Inasmuch as ye have done good or evil unto one of the least of these my brethren, ye have done it unto me" (c.f. Matt. 35: 41-45). This day is called Meat-fare Sunday because it is the last day on which we are permitted to eat meat until the great day of Pascha. During the week which follows, which is called Cheese-fare week, we are permitted to eat of all foods, save meat: dairy products, fish, wine, and oil, even on Wednesday and Friday. Also, during Cheese-fare week the services gradually begin to take on a Lenten character: on Wednesday and Friday of this week, the Divine Liturgy is not celebrated and Alleluia is chanted during Matins instead of God is the Lord. In this way, the Church begins to prepare us for the Great Fast, on the one hand comforting us with the consumption of all foods, save meat, and on the other hand transforming the services into Lenten ones.

On Cheese-fare Sunday, the last day before the Great Fast, we remember the expulsion of Adam from Paradise. The two themes of repentance and fasting are united in this day’s hymnography, for the first commandment God gave to Adam and Eve was to fast from the fruit of the tree of the knowledge of good and evil. Having violated this commandment, and being cast out of Paradise, Adam sat opposite Paradise and wept. For it is only through fasting and repentance that we may attain Paradise.

On the following day, Clean Monday, the stadium of the virtues is opened, the Great Fast. Let those who wish to enter, gird themselves for the good struggle of the Fast, for those who lawfully compete shall be justly crowned.

So be it, through the prayers of our holy fathers. Amen.


Bishop Petros of Astoria (Greek)


O Μακαριστός Επίσκοπος Αστορίας Πέτρος (κατά κόσμον Στέφανος Αστυφίδης) γεννήθηκε το 1915 στην Χώρα Χίου. Οι γονείς του Μαρία και Δημήτρης ήσαν άνθρωποι ευσεβείς και βαθιά συνειδητοποιημένοι Ορθόδοξοι. Ήσαν άνθρωποι απλοί και έζησαν λιτό βίο, με σεμνότητα και βαθιά προσηλωμένοι στην πίστη και τις παραδόσεις τις Ορθοδόξου Εκκλησίας. Ενάρετοι καθώς ήταν και πιστοί καθοδήγησαν τους δυο υιούς τους, Στέφανο και Νικόλαο στην ανάλογη πνευματική και Μυστηριακή ζωή. Χαρακτηριστικό της βαθιά τους Αγάπης προς το Θεό είναι ότι μετά τον θάνατο της πολυαγαπημένης συζύγου του ο κ. Δημήτρης ακολουθεί τον δρόμο του μοναστικού Βίου εις τον Άγιο Όρος μετονομασθείς εις π. Δαμασκηνό.

Από τα παιδικά τους χρόνια τα δυο αδέλφια, Στέφανος και Νικόλαος δείχνουν την κλήση τους προς το Μυστήριο της Ιεροσύνης. Αργά αλλά σταθερά μυούνται εις την πνευματική ζωή υπό την στενή πνευματική καθοδήγηση του γέροντα τους π. Άνθιμου ( Βαγιανού).
Στα του 18 χρόνια, ο Νεαρός Στέφανος μαζί με τον αδελφό του αναχωρούν για το Άγιον Όρος όπου και θα εγκαταβιώσούν εις την σκήτη της Άγίας Άννης στο Κελί της Αγίας Αναλήψεως. 10 χρόνια αργότερα οι ιερομόναχοι αυτάδελφοι Πέτρος & Νήφων θα χειροτονηθούν Διάκονοι και πρεσβύτεροι από τον αγωνιστή επίσκοπο Γερμανό (Βαρικόπουλο) προκειμένου να εξυπηρετήσουν εφημεριακά και πνευματικά το παράρτημα Γ.Ο.Χ Επανωμής Θεσσαλονίκης. Εκεί ο κόσμος θα τους αγκαλιάσει και θα ενισχύσει το έργο και τη δράση τους εις το πατρώο εορτολόγιο. Αυτή η δράση τους υπέρ του Πατρίου εορτολογίου θα τους στοιχίσει και θα επιφέρει σειρά διωγμών εις βάρος τους .
Εν συνεχεία θα εξυπηρετήσουν την Εκκλησία του Πατρώου εορτολογίου στη Χίο και στην Τήνο για να καταλήξουν εφημέριοι στην Αθήνα εις τους ιερούς ναούς Αγ. Ανδρέου Περιστερίου, και στην Μεταμόρφωση του Σωτήρος στην Κυψέλη.
Το 1951 οι δρόμοι των δυο αυτάδελφων χωρίζουν και ο αρχιμ. Πέτρος Αστυφίδης αναχωρεί για τις ΗΠΑ κατόπιν προσκλήσεως του τότε αρχιεπισκόπου των ΓΟΧ Αμερικής Αρσενίου(Σάλτα). Εγκαθίσται προϊστάμενος του Ιερού Ναού Αγ. Ιωάννου του Βαπτιστού στους 17 δρόμους στο Manhattan. Παράλληλα θα εξυπηρετήσει την ιστορική πλέον εκκλησία του Αγίου Νικολάου στους δίδυμους πύργους της Ν.Υ. η οποία καταστράφηκε με το χτύπημα της 11 Σεπτεμβρίου 2001. Το 1954 ιδρύει την κοινότητα της Αγίας Μαρκέλλας και ξεκινά την ανοικοδόμηση τον ιερού ναού της Αγίας Μαρκέλλας στην Αστόρια της Ν.Υ. Η Αγία Μαρκέλλα από το 1954 αποτελεί το κέντρο της ποιμαντικής δράσης του και το πνευματικό ορμητήριο για την ανάπτυξη συνολικά ολόκληρης της προσπάθειας του. Εν συνεχεία και αφού ο κόσμος αγκάλιασε το έργο και την τιτάνια προσπάθεια του στην κοινότητα της Αγίας Μαρκέλλας προχωρά στην ίδρυση του ιστορικού ελληνικού σχολείο της Αγ. Μαρκέλλας από το οποίο υπολογίζεται ότι αποφοίτησαν πάνω από 7500 Ε/Αμερικανόπουλα. Την ευθύνη λειτουργίας είχαν και εξακολουθούν να έχουν οι αδελφές της ιεράς Μονής της Αγίας Συγκλητικής υπό τη διεύθυνση της ηγούμενης γερόντισσας Συγκλητικής. Το 1962 χειροτονείται Επίσκοπος από την Υπερώρεια Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία από τον αρχιεπίσκοπο Χιλής (Ν.Α.) Λεόντιο και τον επίσκοπο Βενεζουέλα- Καράκας Σεραφείμ. Όντας πλέον Επίσκοπος δραστηριοποιήθηκε εις το να χειροτονηθούν και οι εν Ελλάδι επίσκοποι των ΓΟΧ υπό την ιδία ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία η οποία σήμερα τυγχάνει πανορθόδοξου αναγνωρίσεως. Μετά την χειροτονία του εις Επίσκοπο δραστηριοποιείται έντονα και πολύ γρήγορα πλαισιώνεται από συνοδεία μοναχών και μοναζουσών.
Ιδρύει Εκκλησίες στο Μοντρεαλ , και την γυναικεία ιερά Μονή της Αγίας Άννης (1986). Δέκα χρόνια (1996) αργότερα ιδρύει τον ιερό ναό του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού στον Καναδά. Παράλληλα η δράση του στην Αμερική επεκτείνεται από το Λονγκαϊλαντ ως τη Φλόριδα.
Με τα χρόνια και τη συνεχή δράση και προσφορά του εντάσσονται και άλλες Εκκλησίες των ΓΟΧ εις τη διακαιοδοσία του(ο Αγ. Σπυρίδων στο Ντιτρόιτ., Αγ. Νεκτάριος, και οι Αγ. Ανάργυροι το Σικάγο). Κατά την διάρκεια της αρχιερατείας του διατηρούσε ραδιοφωνικό πρόγραμμα η ?Φωνή της Ορθοδοξίας? ενώ παράλληλα εξέδιδε το 15ημερο περιοδικό ?πυρσός της Ορθοδοξίας?. Υπό την Ευλογία και καθοδήγηση του επί 12ετιας υπήρχε εβδομαδιαίο τηλεοπτικό πρόγραμμα το οποίο απευθυνόταν σε ολόκληρο τον Ελληνισμό της Αμερικής . Το 1986 συμμετείχε εις την εκλογή του νυν αρχιεπισκόπου των ΓΟΧ Μακαριωτάτου κ.κ. Χρυσοστόμου. Στα χρόνια της αρχιερατείας του χειροτόνησε δεκάδες ιερείς και έκκειρε μοναχούς και μοναχές . Κατά κοινή ομολογία η δράση του αποτελούσε για τους Έλληνες ομογενείς φάρο της Ορθοδοξίας για αυτό και στηρίχτηκε και αγκαλιάστηκε κάθε προσπάθεια του.
Στα 80 έτη προσβάλλεται από την νόσο της λευχαιμίας από την οποία και τελικά κατέληξε στα τέλη του 1997. Ετάφη κατόπιν επιθυμίας του εις την ιερά μονή του αγίου Μηνά Ανθούσης Αττικής όπου αναπαύεται μαζί με τον προαπελθώντα αυτάδελφο του Νήφωνα. Το έργο που άφησε πίσω του, σήμερα σχεδόν 50 έτη από το ξεκίνημα του {εδώ} εις την Αστόρια της Ν.Υ. συνεχίζεται αδιάκοπα από τους στενούς συνεργάτες του και τα πνευματικά του παιδιά αλλά και όσους συνεχίζει να εμπνέει η μορφή Του.
Έργο τεράστιο και με βαθιές ρίζες στη Γνήσια ορθόδοξη παράδοση και πίστη στο Πατρώο Εορτολόγιο. Σήμερα η προσπάθεια του αυτή συμπυκνώνεται σε μια οργανωμένη μητρόπολη με οκτώ ενορίες σε ολόκληρη την επικράτεια των ΗΠΑ , 2 μοναστικές αδελφότητες , που ο ίδιος ίδρυσε (το τρίτο μοναστήρι ιδρύθηκε από το νυν Μητροπολίτη Παύλο) ένα σχολείο και πολλά ακόμα που σιγά ? σιγά φέρνει στο φως η έρευνα και η μελέτη της ζωής, της δράσης και της προσφοράς του. Πολλά αναμένεται να παρουσιαστούν με τον εορτασμό του Ιωβηλαίου έτους της Α΄ 50ετίας τον Οκτώβριο του 2004.

About the Church

The Church of the Genuine Orthodox Christians (GOC) of America is The Traditionalist Orthodox Church serving the faithful of North and South America following the old (Julian) calendar. Having its roots in the Diocese of Astoria, founded by Metropolitan Petros (Astyfides) in 1954, it presently consists of two Metropolises (America and Toronto) and two dioceses (Etna and Portland, and Boston), shepherded by five hierarchs, under the Presidency of His Eminence, Metropolitan Demetrius of America.

The Church of the GOC of America is an autonomous Eparchy whose Mother Church is The Holy Synod of the Church of the GOC of Greece, under the Presidency of His Beatitude Archbishop Kallinikos of Athens and All Greece. The bishops belonging to the Eparchial Synod are also members of the Holy Synod of the Church of Greece. We resist the heresy of Ecumenism.

Orthodox Awareness

Why Do We Follow the Old Orthodox Calendar?

Why do we follow the Old Orthodox Calendar?

a Because based on it, the First Ecumenical Council established the Paschal Canon and appointed that the feast of Holy Pascha may fall anywhere from March 22nd until April 25th, while with the New (Papal) Calendar it can fall as late at May 8th.

b The Gregorian (Papal) Calendar has been condemned by three Pan-Orthodox Councils under Patriarch Jeremiah Tranos (1583, 1587, 1589) Read more...


Saint Matthew the Evangelist, Jonesboro, Arkansas

Jonesboro is a town located near the Eastern border of Arkansas, with a population of approximately 60,000. From a human standpoint, it’s not the most likely candidate for a traditional Orthodox mission, but for an Orthodox Christian who orders his priorities around Christ and His Church, it makes perfect sense. Read more...

Ask A Priest

Forty Day Memorial Service

Q. Can you please explain the significance of the forty day memorial service? An Evangelical family asked one of our relatives that question. We said that it’s best to ask a clergy member. Thank you in advance for your response. (We will forward it to them as soon as possible).
-P. & M. G.